Volg 26NL3

6 februari 2026 

Ahoy daar, landrotten!

Op een bewolkte dinsdagmorgen vertrokken wij met huurauto’s vanuit Machico richting de hoogte. De trainees waren verdeeld in groepjes over de chauffeurs; docenten Amber en Erik, kapitein Arjen en ikzelf. Onder het genot van onze eigen muziek, waarbij iedereen omstebeurt zijn lievelingsliedje in de wachtrij kon zetten, zagen wij tussen alle tunnels door delen van het prachtige ruige landschap van Madeira en een oneindige hoeveelheid bananenbomen voorbij komen. Hoe hoger we komen, hoe dichter de bewolking wordt. Geheel in de mist komen we aan op de parkeerplaats waar we de wandeling PR6.0/6.1 beginnen. Een kleine plasstop bij casa do Rabacal waar de vogeltjes letterlijk uit de handen van de trainees eten en dan via een lange steile trap naar beneden waar we de waterval steeds harder horen kletteren. Langs een smal pad tussen al het groen door bereiken we uiteindelijk na 4 km de 25 fontes waterval. Samen met een aantal trainees hebben we Wim Hof (the iceman) trots gemaakt en het ijskoude water getrotseerd!

Kapitein Arjen zijn waterdichte croc laarzen waren helaas geen garantie voor droge sokken, als je maar diep genoeg in een plas stapt stroomt het water namelijk gewoon naar binnen. Nat waren we toch al door de vochtige mist die om ons heen hing en nog natter toen het ook nog begon te regenen op de terugweg. Toch zat de moed er goed in en waren alle berggeitjes binnen no time boven. Snel de auto’s in, verwarming aan, en door naar de hoofdstad van Madeira, Funchal. Madeira zelf heeft ongeveer 250.000 inwoners waarvan de helft is gevestigd in deze oude Portugese nederzetting.

Deze reis staat, naast het zeilen, in het teken van eten. Overal wordt gegeten, meegebracht snoep, patat en ijsjes aan de kade, maar er blijft één favoriet onder de trainees; namelijk pizza. Ook in Funchal komen wij als docenten overal groepjes trainees tegen op terrasjes met in het midden van de tafel meerdere pizza’s. Souvenirtjes worden gekocht en moe maar voldaan keren we terug naar het schip.

De avond sloten we af met een ‘all hands’, wat betekent dat alle trainees en crew moeten verzamelen. Op het grote scherm in de lower saloon volgde een uitleg over hoge en lage drukgebieden en waarom we niet naar de Azoren kunnen gaan deze reis. Er zit namelijk een groot lage drukgebied rondom de Azoren de afgelopen weken. Met aldaar een windkracht 11+ in combinatie met de westenwind, maakt dat het vrijwel onmogelijk om daar te komen danwel te zijn. Een nieuw plan werd gesmeden. We zijn hier immers op een zeiltrainingschip en te lang in de haven zorgt bij deze nieuwe zeelieden voor onrust. Daarom trekken we er vandaag weer op uit, wat zeilen rondom Madeira om vervolgens bij Porto Santo de laatste dagen storm af te wachten en hopelijk einde van de week onze reis richting Europa te kunnen vervolgen!

Arrrr! De zee roept!

Tot de volgende, Noor

1 februari 2026 

Afgelopen zondag heeft de strijd der titanen plaatsgevonden op de Noorderlicht...

Er stonden bloedstollende proeven te wachten waarin alle zeilkennis getest werd. Er werd gestreden als echte piraten. Er werden woorden in elkaar gepuzzeld door letters te verzamelen bij de juiste lijnen, er werden knopen gelegd én er werd 30-seconds gespeeld met zeiltermen.

Uiteindelijk ging het groepje “Sjors gets a Roos for Valentinesday” er met de winst vandoor. De tweede plek ging naar “Crazy Djouke An the Floor”, de derde plek naar “Noorderlichies 4 live” en last but not least waren de “Roomies”.

De eerste Noorderlympics zijn een feit!

19 januari 2026 - docent Amber

Onze reis zou eigenlijk vertrekken vanaf Casablanca, maar door omstandigheden kon het schip daar niet aanmeren. De Noorderlicht lag in een heel schattige vissershaven in het mooie El Jadida in plaats van in Casablanca. Toch wilde we onze oorspronkelijke vertrekplaats nog ontdekken en dus besloten wij om er een dagexcursie naartoe te maken.

De derde grootste Moskee ter wereld staat in deze stad, dus daar moesten wij wel een bezoek aan brengen. Voor vele was dit de eerste keer dat ze een moskee van binnen zagen, dus dit was best indrukwekkend. De moskee is 200 meter lang, 100 meter breed en 65 meter hoog. Wie het verband tussen deze getallen kan bedenken, mag door voor de koelkast ;).

Wij zijn en blijven toch echt Nederlanders, dus wij hebben de stad na het moskeebezoek onveilig gemaakt met onze fietskunsten. Wij hebben een tour van 1,5 uur gedaan, waarin het na 10 minuten keihard begon te regenen! Net alsof we niet uit Nederland vertrokken zijn... Soms was het wel spannend om de drukke kruispunten over te steken. Iedereen vindt dat ze zelf voorrang hebben, maar uiteindelijk waren ze best lief voor ons als fietsende groep en stopte de auto’s zodra wij begonnen aan de tocht naar de overkant van de weg.

Na de fietstocht zijn wij te voet naar de oude stad gelopen. Hier gingen wij in twee groepen uiteen en mochten de trainees zelf de route bedenken. Samen met mijn groepje kozen wij ervoor om over de drukke markt te struinen en daarna de buitenwijken te verkennen. Zelf kan ik zeggen dat ik nog nooit in mijn leven zo iets gezien heb als daar! De markt was indrukwekkend en de buitenwijk was nog veel indrukwekkender. Veel mensen leven in armoede, de huizen zijn vervallen en er wordt veel gebedeld. Soms voelde het beschamend om tussen de lokalen door te lopen in onze dure zeilkleding. Dit was een besefmoment dat wij het eigenlijk heel goed hebben en dat het leven ook anders kan lopen. Er was een enorme bouwput/sloppenwijk/ravage net naast de markt. Wij zijn er niet achter gekomen wat er exact gebeurd is, maar er lagen mooie spullen tussen het puin die gezocht werden door een heel hoop mensen. Ik zou hier veel over kunnen vertellen, maar de foto’s zeggen denk ik genoeg.

Na de wandeltocht werden wij met de bus weer terug naar de haven gebracht. Wij kunnen terugkijken op een leuke, bijzondere en indrukwekkende dag. Een goede start van onze reis!