Volg 26GL 4

Docent Maaike

“Ik wil een shout out doen naar jou”, roept Jesse aan het eind van de muster meeting. Florence kijkt verrast op. “Je dient als voorbeeld voor iedereen”, vult hij aan terwijl hij haar wenkt om voor de groep te komen staan. Ze loopt naar het midden van de halve kring. “Een voorbeeld voor hoe we het níét doen met Crocs.” Florence schiet in de lach.

De afgelopen dagen draagt ze het bandje van haar schoenen steevast aan de voorkant in plaats van aan de achterkant. In sportmodus, zoals we het laatste grappend noemen. Anders schiet je te makkelijk uit je schoenen.

Jesse neemt haar Crocs in. “Morgen krijg je ze weer terug”, belooft hij terwijl hij de twee roze schoentjes de mast in hijst.

Docent Henk

De trainees zijn bij aankomst op Dominica op een terras-tafel gaan zitten. Met z'n tienen...

De tafel kon de enthousiaste trainees helaas niet dragen en stortte in. Een dag later heb ik met deze trainees de tafel weer (zo goed als mogelijk) gerepareerd.

Hierna konden de oude mannen uit het dorp weer lekker op hun bankje naar de zee staren 😊. 

Docent Maaike

Niets is lekkerder dan een duik in de vroege ochtend. Ik heb een paar trainees weten te overtuigen en we hebben om half 7 afgesproken aan dek.

Ik loop m’n cabin uit en hoor de ankerketting ratelen. Vreemd, we zouden pas eind van de middag van Carriacou vertrekken. Ik loop naar de brug en zie drie trainees staan. Ze hebben deze vroege ochtend ankerwacht en het alarm was afgegaan.

Door de straffe wind hield het anker niet meer en is het schip gaan krabben. Ze hebben, zoals het hoort, de kapitein gewekt. Die start nu gauw de motor om een botsing met een duur yacht te voorkomen.

Eén van de trainees schiet in de lach en wijst naar de geankerde boot, waar we steeds dichterbij komen.

De naam van het yacht? ‘Come Together’.

Docent Maaike

Vorige week: De trainees zien er moe uit...
Niet gek, want gisteren hebben we een pittige hike op Tobago gedaan.
De beloofde 2,5 uur liep uit tot 4 uur, waardoor we de jungle pas uitliepen toen de schemer was gevallen.

De sfeer in de groep is wisselend. De afdaling was namelijk vrij steil, waardoor sommige trainees onderuit zijn gegaan. Maar de flora en het uitzicht waren prachtig. De meesten zijn toch wel trots op zichzelf dat ze deze uitdaging hebben voltooid.

Of ze deze reis nog een hike willen doen, vraag ik aan een groepje meiden: “Zeker, als we maar niet weer hoeven te abseilen aan bananenbladeren.”

Docent Maaike

Het eerste wasje

Matts en Tjerk trekken de wasmachine open en stoppen er wat kleding in. ‘Moeten we hier zo’n doekje bij stoppen?’ Ik kijk ze vragend aan. ‘Je weet wel, zo’n wasmiddeldoekje.’ Dat mag natuurlijk, maar ik wijs ze op de scheepsvoorraad waspoeder. ‘In welk vakje?’ Samen vinden we uit waar lavage en prélavage voor staan. Nog even klooien met de instellingen. Is dit katoen? Gewoon op 40 graden Celsius toch? Het deurtje gaat dicht en de mannen kijken hoe de trommel begint te draaien. ‘Eerste wasje ooit?’ vraag ik. Zeker. ‘Het klopt echt dat je jezelf tallt met Masterskip’, grinnikt de één. De ander vult aan: ‘maar mooi niet dat ik dit aan m’n ouders vertel.’

Over de marifoon

‘Dit doen we alleen om naar ze te flexen, toch?’ vraagt Nick terwijl we de bezaan hijsen. De Wylde Swan kruist net achter ons langs. Op de achtergrond horen we geroep van ons zusterschip: GULDEN LEEUW! Een groepje trainees verzamelt aan de reling. We moeten tegen de wind in schreeuwen om ze te kunnen bereiken. Maar wij zijn wel met zes trainees meer, dus het zou moeten lukken. 3… 2… 1… WYLDE SWAN! Even is het stil, dan horen we HOE GAAT HET? We hebben geen marifoon meer nodig hier. GOED, MET JULLIE? antwoorden we. OOK GOED! Er volgt een lange zin die verloren gaat in de wind. WAT? proberen we nog, maar ook de tweede keer verstaan we ze niet. Op de brug gaat de marifoon krakend aan. Gulden Leeuw, dit is Wylde Swan. We zeiden: even doorzetten met de zeeziekte de eerste week. Daarna wordt alles leuker!

Ham kaas tosti

Zeilen hijsen is uitputtend werk. Zeker als er een heerlijke geur uit de crew mess kringelt. M’n buurvrouw schreeuwt door. Two, six, heave! Op two verplaatsen we onze ene hand over het touw, op six de ander. Allemaal tegelijk, anders slipt de val uit onze handen en dondert het zeil omlaag. Op heave trekken we samen zo hard als we kunnen. Onze deckhand Jesse stapt de crew mess uit en onthult de oorzaak van de geur. Met z’n tosti in z’n hand moedigt hij ons aan. Nog een paar centimeter! Waarom schreeuwen we eigenlijk two, six gaat het door mijn hoofd. In plaats van two schreeuw ik ham, six vervang ik door kaas. Heave moet plaatsmaken voor tosti. Langzamerhand vallen alle trainees me bij. Onder luid geroep van ham-kaas-tosti trekken we samen het grootzeil omhoog.