Volg 26GL 3

Tijdens het genieten van de zee tijdens het zeilen komen belangrijke vragen op. Is de aarde wel rond, ondanks dat iedereen het zegt dat de aarde rond is? Dat vraagt om een experiment aan boord tijdens Masterskip. We hebben besloten de hypothese: ‘de aarde is plat’ centraal te stellen en met metingen in een experiment na te gaan of deze hypothese volhoudbaar is.

We hebben besloten de tijd te meten waarop we de zonsondergang zien en dat te doen van grote hoogte en vanaf het laagste punt op het schip. Wanneer de tijden gelijk zijn, is de aarde plat. Dus Lara, Laura, Aniek en Len gingen met Jesse (deckhand) de mast in en meldden via de portofoon wanneer de zon nèt onder was. Anna schreef op de brug dan de tijd op, Amy en Jan (docent) stonden op het halfdeck (ca. 26 meter lager) en gaven ook door wanneer de zon nèt onder ging, en Anna noteerde die ook. De stelling was dat wanneer de aarde plat is, in de mast en op het deck dezelfde tijden worden waargenomen. Charlotte legde alles vast op video.

Hoog in de mast werd de ondergaande zon 12 seconden later doorgegeven dan vanaf het halfdeck. Dus je zou zeggen…. Later bleek dat er een vertraging van 8 seconden zat tussen het moment dat de mast de zonsondergang doorgaf en die melding op de brug werd ontvangen. Na correctie van deze systematische fout blijven dus nog 4 verschilseconden over. Dat is te weinig om de hypothese te verwerpen. De aarde kan dus nog steeds plat zijn. De volgende dag wilden we de proef nog een keer doen maar toen zat er een wolk voor de zon. Wetenschap is zwaar.

15-02

We zijn bij Dominica!

De afgelopen dagen zijn de internships in volle gang. Iedereen leert super veel over hun posities voor tijdens de take-over. Voyage-planning, Leiderschap, katrol touwtrekken en er worden veel recepten uitgeprobeerd. Natuurlijk heel vervelend al die brownies en koekjes als toetjes. Ook is iedereen nog hard aan het werk om goed gebruik te maken van de laatste schooluren.

17-02

Vandaag hebben we een grote excursie over het eiland. We worden afgezet bij een strand waar nog de restanten van de laatste orkaan te zien zijn. Daarna stappen we in busjes en rijden we zingend naar onze eerste stop. De chocoladefabriek. Na een rondleiding en informatie over hoe de chocola wordt geproduceerd is het natuurlijk tijd om te proeven!

Een heerlijk souvenir later stappen we weer in de bus om door de bergen te rijden voor de een prachtige wandeling naar een waterval. Onze laatste stop is een kliffen systeem (gorge) waar we door heen zwemmen voor een waterval in een grot. Het licht wat door de begroeiing naar beneden sijpelt is adem benemend. Na deze heerlijk afkoelende duik rijden we weer terug voor een heerlijk diner. En werd de dag afgesloten op het strand.

19-02

Iedereen heeft een prachtige pitch gegeven waarom zij de juiste persoon zijn voor hun positie. De laatste voorbereidingen van het vaarplan, de heerlijke recepten, shift planning, etc. zijn gemaakt. En vandaag is het zo ver! De ship-take over begint.

De kapiteins hebben hun handtekening gezet en het schip is nu voor de trainees. Op naar St. Maarten.

13 februari 2026  

De laatste dagen zijn de internships begonnen om de trainees voor te bereiden op de Take Over. We varen langs prachtige eilanden. Een van die eilanden was Carriacou, dit eiland is twee jaar geleden zwaar getroffen door een orkaan. Daarom hebben we besproken hoe orkanen ontstaan en wat het voor het eiland heeft betekent. Naast Carriacou ligt het prachtige Sandy Island, waar we hebben gesnorkeld en elkaar op een bijzondere manier nog beter hebben leren kennen door de activiteit "Over de streep."

We zijn al een paar keer dolfijnen tegengekomen. Ze zwemmen rond de boot en springen prachtig om ons heen. En toen, een luide schreeuw, EEN WALVIS AAN STUURBOORD! Iedereen rent naar buiten. Jan heeft een prachtige walvis getekend op het dek, grappig hoor…. Nu zwemmen we langs de prachtige bergen van St. Lucia en varen we vanmiddag weer verder onderweg naar Dominica.

10 februari 2026 - Charlotte  

Je begrijpt niet wat het inhoudt om in de hoogste mast aan boord te klimmen tot dat je er echt aan hangt.

We hadden weer wacht van 13 tot 16 uur en we mochten met drie trainees de mast in. Ik was nog niet in de mast geweest dus ging ik samen met 2 andere trainees en een greenhand de mast in.

Na dat we uitleg hadden gekregen en de full harnas aan deden begonnen we met klimmen. Ik klom op de ladder omhoog en ik voelde de spanning stijgen terwijl de ladder steeds smaller werd.

Eenmaal boven aan de mast hadden we prachtig uitzicht over de zee terwijl de zon fel op ons scheen. Je besefte pas wat je had gedaan toen je weer veilig op de grond stond.

Charlotte

6 februari 2026  

HELP HELP, au au au! Over het hele schip zijn kreten te horen.

Gelukkig weten we als trainees na vandaag hoe ze een situatie moeten aanpakken als ze een ernstig ziek iemand tegenkomen. Volgens een vaste systematiek worden vijf patiënten (onze docenten met bijkomend acteertalent) onderzocht en geholpen.

Dit gebeurde niet altijd op de juiste manier; niet iedereen zou het overleefd hebben in een echt scenario, maar daardoor leren we nu juist veel! We leren de Heimlich, het stilhouden van een nek en wat te doen bij een snijwond.

We hopen dit niet nodig te hebben deze reis!

29 januari 2026  

Zo langzaam als ons schip de afgelopen dagen dobbert, zo snel gaan de geruchten over of we Bermuda zullen bereiken. Vanmorgen heeft kapitein Kay samen met twee docenten en twee trainees de opties afgewogen en een beslissing gemaakt.

Vol spanning kijken we naar de presentatie van de kapitein wat onze koers gaat worden. De afbeeldingen met daarop de windkracht in het gebied van Bermuda kleurt met het plaatje donkerder… Er wordt gesproken over windkracht acht, vervolgens negen en daarna zelfs kort over windkracht 12!

Als we naar Bermuda willen zullen we eerst een aantal dagen stil liggen om de storm over te laten waaien waarna we alsnog kans hebben om in een storm te komen. Het beslissende antwoord is dus snel gemaakt; Bermuda is van de kaart (niet letterlijk gelukkig).

Op een paar dappere trainees die een storm willen trotseren na, is iedereen blij met de optie dat we (een aantal) Caribische eilanden zullen bezoeken! Welke? Dat wordt nog bepaald door alle trainees samen.

28 januari 2026  

Elke sprong die je maakt is een zaadje van het leven die je plant. Dat is wat ik dacht toen ik van de boegspriet, van de Gulden Leeuw, afsprong het water in. Het was windstil en de zon brandde op het dek.

Om af te koelen mochten ik, en mijn medereizigers, in het midden van de zee zwemmen. Hier komt een mooie kans bij kijken, namelijk springen van de boegspriet, zo het water van de Atlantische Oceaan in. Hoe verder je gaat hoe hoger je valt.

Met de zon in mijn nek en met mijn zwembroek aan klom ik naar het uiterste van de spriet. Ik wist dat ik zou moeten springen op het hoogste punt van mijn spanning. Anders kom je nooit van de spriet af. Toen begon de bosun af te tellen met enthousiasme in zijn stem. Ondanks de 8 meter hoogte, waren de zenuwen nog niet tot mij doorgedrongen. Dit kwam van pas omdat ik zonder twijfel mijn voet op het jib-net zette en met mijn andere voet van het schip afstapte. De rest van mijn lijf volgde al snel en plots val je door de lucht. Pas dan dringt de hoogte tot je door.

Een korte schik werd gevolgd door een langer gevoel van extase. Binnen no time schiet je lichaam door het water heen en zit je in een blauwe, zoute wereld. Het gevoel van trots, opluchting en geluk is niet te beschrijven met woorden, maar alleen te ervaren in het moment. Een moment van kwetsbaarheid waarin actie wint van angst, een leerzaam moment. Zo is dat zaadje van het leven geplant.

Menno

24 januari 2026 - Luna & Saar   

Hey lieve allemaal, 26GL3 BEGAN!!

Afgelopen zaterdag was de vertrekdag vanuit Curaçao. De dag begon met zelfstudie, rond een uur of één gaan de trossen los. De pontjesbrug gaat langzaam voor ons open en we worden door de mensen aan de kant uitgezwaaid. Iedereen zingt en danst mee met ‘Sail’ van Awolnation en ‘Cake By The Ocean’ van DNCE op vol volume. De wachtgroep hijst de zeilen en de rest moedigt ze aan.

We varen de haven van Willemstad uit. Dit gevoel was EUFORISCH! De terrasjes die vol zitten met mensen kijken allemaal naar ons indrukwekkende vertrek. Vanaf de kapiteinshut kijken we uit op het voordek en de zee die we gaan bezeilen de komende dagen, misschien wel weken. We krijgen tranen in onze ogen en kippenvel van hoe cool we dit vinden. Vanaf dit moment begint ons avontuur ECHT.

Luna & Saar

24 januari 2026  

Het vertrek vanaf Schiphol en aankomst in Willemstad is allemaal goed verlopen.

Na een vlucht van 10 uur waarin iedereen lekker met elkaar heeft gekletst stapten we in de bus naar de sint AnnaBaai. Tijdens de busreis ontstond er een luidt gejuich. Want terwijl we over de brug reden zagen we haar zo een 100 meter onder ons liggen: de Gulden Leeuw!

De eerste dagen waren vooral om het schip te verkennen en om de safety drills te oefenen.

Vrijdag hebben we een excursie gehad naar een onderzoekscentrum voor koraal. We hebben veel geleerd over de natuur van Curaçao. Na een korte uitleg zijn we zelf ook het water in gedoken om het koraal en de vissen te bekijken.

De volgende dag was het eindelijk zo ver! We gingen varen. Na al dansend en zwaaiend vertrokken te zijn konden de zeilen worden gehesen.

Tijdens het eten kregen we nog een cadeautje dolfijnen! Iedereen stond aan dezelfde kant van het schip en in de verte zagen we ze af en toe boven water verschijnen.