Volg 25NL2

Helaas is Hanna niet de enige trainee die het schip vroegtijdig moet verlaten. Ook Femke moet eerder van boord. Het is bijzonder om te zien hoe hecht de groep in korte tijd is geworden. Voor beide meiden is het afscheid emotioneel, maar de trainees maken er samen iets heel moois van. Er worden afscheidsfilmpjes gemaakt, vriendenboekjes geknutseld en geschreven en cadeaus geregeld ter herinnering waar iedereen zijn naam op zet. Kleine gebaren met een grote betekenis.

Het afscheid is niet de enige reden dat we langer op het eiland São Miguel blijven liggen. Je zou het bijna niet geloven, maar er is te VEEL wind. Op de oceaan tussen de Azoren en Madeira is er storm. Zeilen met wind is leuk maar zodra de weerkaarten wind aangeven van 55 tot 60 knopen, windkracht 11bft, kiezen we er toch liever voor om veilig in de haven te blijven. Gelukkig is São Miguel een prachtig eiland waar nog genoeg te ontdekken valt, hoewel het spelen met de harde wind ook al genieten is!

We plannen een eilandtour en stappen in de bus richting Terra Nostra Garden. Onderweg zien we hoe groen en weelderig het eiland is. Door het milde, vochtige klimaat is São Miguel een van de groenste eilanden hier, ook wel het groene hart van de Azoren. Door de eeuwen heen zijn hier planten van over de hele wereld naartoe gebracht. Daardoor groeit er nu een bijzondere mix van flora, van eeuwenoude bomen tot exotische bloemen. Met bananenplanten, palmbomen en varens voelt het geheel bijna tropisch aan.

De botanische tuin van Terra Nostra is daar een prachtig voorbeeld van. De tuin werd in de achttiende eeuw aangelegd en staat bekend om zijn enorme variatie aan planten én om het natuurlijke thermale bad. Het ijzerrijke water heeft een roestbruine kleur die niet direct uitnodig om een duikt te nemen. De temperatuur daarentegen van rond de 38 graden wel! Het is dus de perfecte plek om te ontspannen na een wandeling door de tuin en de onstuimige dagen die we deze week hebben gehad.

De volgende dag begon zoals alle anderen, want ook in de haven moeten de trainees aan de studie en moet het schip worden schoongemaakt. Na vele verzoeken besloten we dat de trainees zelf een plekje mochten zoeken om te lunchen. Na de lunch verzamelden we bij de souvenirshop van Peter Cafe Sport dé bar van de Azoren, waar we die avond met z’n allen zouden gaan eten. Ervaren zeilers weten: als je het logo van Peter Café Sport draagt, heb je een avontuur beleefd. Dan ben je de oceaan over gevaren naar de Azoren. Onze trainees mogen nu ook met trots hun shirts en petten dragen.

Nadat alle pinpassen flink waren gebruikt en de glimlach van de verkopers steeds groter werd, gingen we op pad voor een wandeling. We liepen naar het uitzichtpunt van Monte da Guia. Vanaf deze heuvel konden we prachtig uitkijken over de haven en de andere baaien van Faial. Onder aan de heuvel kwamen we uit in een baai met zwart zand. Helaas lag het strand vol met stukken plastic uit de oceaan. We besloten allemaal ons steentje bij te dragen door plastic op te rapen en het in de container te gooien.
In deze baai vonden we ook een klein museum, waar we leerden over de Amerikaanse familie Dabney, die veel invloed heeft gehad op de geschiedenis van het eiland.

Toen we terugkeerden op het schip was het tijd om ons mooi te maken voor ons avondje uit. In Peters Cafe Sport kregen we een privé gedeelte waar we met z’n allen aan twee lange tafel konden eten. Zo konden we ongestoord onszelf zijn en volop plezier en muziek maken, zonder andere gasten te storen. Er is veel muzikaal talent aan boord. We luisterden naar kapitein Wiebe, die gitaar speelt en zijn eigen liedjes schrijft. Jens zong Pianoman, waarbij de hele groep kon invallen. Anthony, de dekhand, improviseerde grappige liedjes op zijn gitaar op de melodie van Ik ga zwemmen. En als pronkstuk van de avond Hanna, met haar mondharmonica, gitaar en prachtige stem, begeleid door Wiebe. Het was een avond die we niet snel zullen vergeten.

Tijd om uit te rusten hebben we hier in de Azoren ook niet. Vandaag staat er een lazy day op het programma, al heb ik die dag zó vol gepland dat er niks lazy meer aan is. Ik wil dat we zoveel mogelijk van het eiland kunnen zien. Om 9.30 uur vertrekt de bus en rijden we richting een uitzichtpunt, waar we nog een keer kunnen uitkijken over het prachtige stadje Horta. Daarna vervolgen we onze weg richting de lavavelden langs de kust. Hier hebben zich natuurlijke zwembaden gevormd, uitgesleten door de zee in het zwarte vulkanische gesteente. Onderweg vertelt de gids in de bus over de geschiedenis van Faial en over de verschillende gesteentes en gewassen die we tegenkomen. Het eiland bestaat uit meerdere vulkanische lagen, wat je overal in het landschap terugziet.
De volgende stop is het Capelinhos vulkaancentrum. Hier vond in 1957 en 1958 een vulkaanuitbarsting plaats die het landschap ingrijpend veranderde, en nog helemaal niet zo lang geleden dus! De vuurtoren werd deels bedolven onder een dikke laag as en staat er nu als een stille getuige van de kracht van de natuur. In de wanden van de heuvels zijn de verschillende lagen duidelijk zichtbaar die de vulkaan heeft achtergelaten. Het is een indrukwekkend en leerzaam uitzicht dat goed laat zien hoe jong en levend dit eiland eigenlijk is.

We rijden door naar een mooie picknickplek in een bos waar pauwen en herten rondlopen. Ook komen we langs een kunstschool waar we wat kunnen rondkijken en snuisterijen kunnen kopen. Je zou denken dat de dag inmiddels al drie keer voorbij had moeten zijn, maar het mooiste ligt nog op ons te wachten. De hele dag hebben we al omhoog gekeken naar de Caldeira, een grote groene krater midden op het eiland Faial. Deze krater is ontstaan door het instorten van een oude vulkaan en heeft een doorsnede van ongeveer twee kilometer. Er is een mooie wandeling op en langs de rand van de krater die een omtrek heeft van bijna 7 kilometer. Door de hoogte blijft hier vaak bewolking hangen en bij harde wind kan het gevaarlijk zijn om over de kraterrand te lopen.
Bij aankomst blijkt dat we geluk hebben. Er hangt wat bewolking, maar het uitzicht is nog steeds prachtig. We starten aan een wandeling van ongeveer tweeënhalf uur langs en deels over de rand van de krater. Het landschap is intens groen, stil en indrukwekkend. Bijna de hele nautische crew loopt mee, waardoor we met een grote groep aan deze tocht beginnen. Moe, maar met een prachtige dag achter de rug, stappen we 2,5 uur later weer de bus in. Alsof we terugkomen van een schoolreisje rijden we met een bus vol slapende leerlingen Horta weer binnen. Het was wederom een prachtige dag!

Vandaag is het kerstavond en die vieren we met z’n allen. De dag begint zoals zo altijd met zelfstudie, maar daarna maken we ruimte voor de voorbereidingen van het kerstfeest. Een deel van de groep helpt Richard met het koken van een kerstwaardig diner en het versieren van het schip. Een andere groep gaat aan de slag met het maken van een kadetekening.
Langs de kade van de haven van Horta is het een kleurrijke verzameling van schilderingen die zijn achtergelaten door zeevaarders van over de hele wereld. Het is hier traditie om na een trans-Atlantische oversteek je stempel achter te laten, met het geloof dat dit zorgt voor een veilige thuiskomst. Ook wij willen onze oversteek vastleggen en gaan daarom samen aan de slag met een eigen schildering. De regen maakt het deze dag tot een flinke uitdaging, maar dat dwingt ons om creatief te denken. Opgeven doen we niet. Als echte Nederlanders zijn we tenslotte niet van suiker. Ondanks het weer lukt het om iets moois achter te laten op de kade.

Terug aan boord hebben de trainees het schip in een prachtige kerstsfeer gebracht. We eten met z’n allen aan tafel een heerlijk kerstmaal. Bij elke gang wisselen we van plek, zodat we iedereen even kunnen spreken en de avond echt samen beleven. Het is een warme en gezellige avond.

Dag 6

Yes, vandaag staat er echt een leuke dag op de planning. Helaas beginnen we wel met de zelfstudie, maar dat valt toch wel weer meer na het lekkere ontbijtje van Richard. We zijn na de zelfstudie, met de al gesmeerde broodjes, drie busjes ingegaan. Vandaag gaan we een tour op het eiland doen, we zijn echt langs zó veel plekken geweest wat echt superleuk was. Zo zien we het eiland niet alleen vanaf het water. We zijn helemaal naar het topje van de berg gegaan waar we thee hebben gedronken en ondertussen zijn we bij veel plekjes gestopt; vissersdorpjes, stranden, mooie uitzichtpunten en bij een zeeschildpadden opvang. Het was echt leuk om zo veel over het eiland te leren. Alles wat we hebben geleerd heeft onze grote vriend Paulo (JJ) ons geleerd. We hebben veel geleerd over de geschiedenis en over het leven op het eiland. Ook zijn we een stuk wijzer geworden over het leven van Paulo, hij heeft ons uitgebreid vertelt over zijn levenslessen. We hebben zo’n 5 uur gereden en om ons heen gekeken naar de prachtige natuur hier, we zagen vulkanen, witte stranden, hoge duinen, dorre vlaktes, lava velden en de stranden waar in juli de zeeschildpadden hun eieren leggen. Uit deze rit zijn echt supermooie foto’s gekomen. Als je dan zo naar buiten kijkt besef je echt steeds meer hoe vet het eigenlijk is om hier te zijn. Eenmaal terug bij de boot werden we meteen weer op pad gestuurd. We moesten ons nog uitklaren voordat we de volgende morgen vroeg kunnen beginnen aan het grote avontuur, de oversteek van Kaapverdië naar de Azoren. Er staat echt een grote uitdaging voor de boeg, een uitdaging waar iedereen elkaar echt moet gaan steunen. Na het avondeten hebben we een uitwisseling gedaan met het schip naast ons, De Eendracht. Een schip uit Rotterdam, waar Duitse scholieren van onze leeftijd voor 7 maanden aan boord zijn. Het was leuk om te zien hoe ons schip verschilt vergeleken met die van hen. De eendracht is een groot gloednieuw zeilschip, bijna niet te vergelijken met die van ons. We hebben op de Eendracht een rondleiding gekregen en zij ook bij ons, die waren natuurlijk erg verbaast over hoe klein het hier is. Wel was bijna iedereen het er mee eens dat ons schip toch wel een stuk knusser is dan de Eendracht. Na deze lange dag zijn we allemaal lekker naar bed gegaan. Al met al weer een super dag gehad!

Dag 7

Vandaag vroeg op want we beginnen nu echt aan de grote oversteek. Om 7 uur stonden we klaar om alle zeilen te hijsen, oftewel all hands on deck! Dit ging erg snel vergeleken de eerste keer, we hebben het binnen twintig minuutjes geklaard terwijl dat de eerste keer nog niet binnen een uur lukte. Het was zo gaaf om te zien dat iedereen nu al zo goed kan samenwerken met elkaar en dat we gewoon de haven zeilend uit zijn gegaan (zonder enig gebruik van een motor). Eenmaal zeilend hebben we weer lekker ontbeten en gerelaxed op de aft. De barfcount is natuurlijk meteen weer gaan stijgen, dit kwam vooral door onze grote vriend Wessel (onze docent)! Die had gisteren een gezellige avond ;), dat was wel te merken vandaag. Het was vandaag ook onze eerste lazy day, dit houdt in gewoon lekker een dagje niksen. Alleen moeten wij wel zorgen voor al het eten. Als lunch hebben we pannenkoeken gegeten, dat waren er wel 80. Erg knap van de strijders in de warme gally met deze hoge golven! Eigenlijk hebben we deze dag niet veel meer gedaan, zoals het ook hoort op een lazy day. Wel was onze Vief jarig, die is 16 geworden en daarom hebben we tijdens het 4 o’clocky voor haar gezongen en hingen de vlaggetjes natuurlijk uit. Ook kreeg ze een super lief cadeautje van thuis. ‘s Avonds is er pasta carbonara gemaakt het lievelingseten van Vief. Na het eten is iedereen ze eigen gangetje gegaan en zijn mensen of naar bed gegaan of nog wat spelletjes gaan spelen.

Aan boord stond de bemanning ons al met smart op te wachten. Maar na een korte toespraak van kapitein Wiebe en first mate Lex wilden we eigenlijk allemaal hetzelfde: slapen. Het was inmiddels bijna drie uur ’s nachts… Nederlandse tijd dan. De volgende ochtend ging de wekker alweer om 09.00 uur (boottijd), want het ontbijt stond voor ons klaar. Kok Richard had vers brood gebakken en zette een tafel vol fruit en allerlei soorten beleg neer. Hier kunnen we wel aan wennen!

Dag 2, de dag van safety drills en self-study.
Op het programma voor dag twee stonden safety drills en selfstudy. Ja ja, we gaan meteen serieus aan de bak. Voor we kunnen varen moeten we natuurlijk weten wat te doen als er iets misgaat: waar verzamelen we bij nood, waar liggen de zwemvesten, wie geeft de opdrachten en hoe klinkt het alarm?
Om 12 uur, na de safety drills, stond er opnieuw een heerlijke lunch van Richard klaar: soep met een broodje. Daarna volgde happy hour, waarin de trainees leerden hoe je het hele schip netjes maakt. Vervolgens was het tijd om aan de zelfstudie te beginnen… tenminste, dat dachten we.

Alarm! (gelukkig een oefening)
Net toen we ons wilden installeren, ging het alarm af. Gelukkig, een oefening. Maar daarom niet minder belangrijk. De ‘brand’ was begonnen bij de grote uitgang, dus die vluchtroute konden we niet gebruiken. Voorin het schip zit gelukkig een nooduitgang. We kropen zo snel mogelijk via het raam de boyscabin uit. Buiten zwemvesten aan en controleren of iedereen er is.
We waren verrassend snel: binnen vijf minuten stond iedereen op het dek. Helemaal niet slecht voor een eerste dag na een gebroken nacht! Met wat oefening kan dit vast nog sneller.

Daarna toch echt aan de zelfstudie. Ondertussen begon de deining z’n tol te eisen. De barfcount werd officieel geopend op het moment dat Anouk naar buiten rende… En uitrusten zat er niet in, want om 17.00 uur moesten we eraan geloven: we gingen zeilen! All hands on deck om het schip klaar te maken voor vertrek. We voeren de avond in, op weg naar de zuidkant van het eiland.
Muts op, want in het zuiden is het een stuk kouder. Maar zorg wel dat je ’m niet verliest terwijl je over de reling hangt… want die barfcount loopt inmiddels lekker door!

Gisteravond kwamen we aan bij de zuidkant van het eiland Sal, in de buurt van het stadje Santa Maria. Niet iedereen heeft de nacht goed door kunnen slapen, maar in de saloon wachtte vanochtend wél iets moois op ons. Gisteravond is er namelijk een liedje gezongen voor de goedheiligman, en hij heeft ons gehoord: de schoentjes zijn gevuld! In elke schoen zaten pepernoten, een persoonlijk gedicht en een klein cadeautje. Dat kompasje komt misschien nog goed van pas als we straks de weg naar de Azoren moeten vinden…

Dag 3, deze ochtend hebben we het programma even omgegooid: we beginnen met een excursie aan land en verplaatsen de selfstudy naar de middag.
Na het ontbijt moest iedereen in zwemkleding de dinghy in, we gingen surfen! Omdat we niet direct op het strand konden worden afgezet, moesten we het laatste stuk naar de kust zwemmen. Dat maakte het een hele uitdaging om alle spullen droog te houden... We splitsten de groep in tweeën: de ene helft ging meteen surfen, terwijl de andere helft het stadje verkende. In de buurt van het surfstrand zitten een paar leuke winkeltjes, waar de trainees ijsjes en souvenirs konden scoren. In de vlog kun je meer zien van de surf trip!

Terug naar het schip gaan was bijna net zo’n avontuur als het surfen zelf. De dinghy kon niet dicht genoeg bij het strand komen, dus werd er een lijn uitgegooid waarmee de trainees door de branding werden gesleept probeer nu je spullen maar eens droog te houden! Bij het schip aangekomen was er nog even tijd om vanaf de jibboom het water in te springen. Best spannend, want ineens sta je ruim vijf meter boven het water!
Richard had ondertussen alweer een heerlijke lunch voor ons klaarstaan, en daarna was het tijd voor de selfstudy. Om 17:00 uur was het opnieuw all hands on deck we vertrokken naar het volgende eiland. Gelukkig weten we inmiddels een beetje beter wat we moeten doen wanneer de bemanning iets roept. Vanavond starten ook de eerste wachten: we gaan nu écht leren zeilen!

De eerste nacht zeilend slapen is altijd even wennen, en ook deze nacht moesten er een paar trainees naar buiten rennen… De barfcount tikt gestaag door.
Vandaag voelt eindelijk als de eerste echt normale dag aan boord. We zeilen, beginnen met selfstudy en hebben in de middag sailtraining. En alsof dat nog niet leuk genoeg was, werden de eerste dolfijnen gespot! Het is hier trouwens schitterend: het water is helderblauw, de temperatuur is heerlijk en de koppies beginnen al een gezonde, bruine tint te krijgen.

Dag 4 brachten we dus zeilend in het zonnetje door.
De trainees kregen hun eerste échte les ‘zeilend leren zeilen’ en dat is toch nét even wat anders dan oefenen op anker. Er komen ineens zó veel nieuwe termen op je af, en dan ook nog allemaal in het Engels… Gelukkig maken Klara en Merlinde er een feestje van. Met spelletjes en grapjes weten ze iedereen wakker, scherp én vrolijk te houden. Je zou bijna vergeten dat je ondertussen gewoon keihard aan het leren bent.
’s Avonds was het tijd voor een momentje met elkaar aan tafel. Want we willen allemaal hetzelfde: dat dit the best trip of our life wordt. Maar ja, met 44 mensen op een zeilend schip, heb je wél een paar afspraken nodig om het leuk te houden.

Dus bespraken we alles wat ons helpt om samen te leven: haal je eigen haren uit het doucheputje (je zou denken dat dit vanzelf gaat, maar nee), help elkaar waar je kan, luister écht naar elkaar, wees respectvol… en natuurlijk het nationale motto van Kaapverdië én inmiddels van ons schip: NO STRESS.
Iedereen was het roerend eens en nu staat het ook nog eens op een prachtige poster aan de muur. Een soort gezamenlijk contract, waar we elke dag weer even naar kunnen kijken.

Met dat warme groepsgevoel kroop iedereen fijn hun kooi in. Om 21:00 uur al heerst er een bijna heilige stilte aan boord. De dagen zijn lang, vol nieuwe indrukken, harde wind, zon, deining en nog harder werken. Maar we genieten met volle teugen!