Volg 26WS6

Het is zo ver! De scheepsovername is van start. Alle crewleden hebben een geschreven hand-over uitgereikt aan de nieuwe bemanning van de Wylde Swan en de nieuwe kapiteins moesten zelfs een handtekening zetten voor de overdracht. 09:00 uur: de traineegroep is nu verantwoordelijk.

Niet veel later zit ik mijn eindverslagen te typen en hoor ik op de gang twee van de nieuwe kapiteins tegen elkaar praten: ‘Wat moet ik met al die vragen? Hoezo vragen ze dat allemaal aan mij?’

De scheepsovername is begonnen, maar er moeten trainees nog wennen aan hun taken.

Elke derde ochtend staat er havermout op het menu. Speciaal bereid door de interior manager Luka. Zo was vanochtend weer de overheerlijke pap te proeven. Gemaakt met melk, wat suiker, een beetje kaneel en natuurlijk havermout, om vervolgens zelf te garneren naar eigen smaak.

Deze betreffende dag was het een oranje-bruin thema, wat mij deed denken aan de herfst. De opgemaakte kom kleurde mooi bij de tinten va de omgeving; het blauw van het water, oranje van de reddingsboeien, grijs en wit van het schip en bruin van de nieuwgelakte houten accenten. De gehele groep is te spreken over de oatmeal en na vandaag vind ik het dan eindelijk tijd om een review te geven over dit Masterskip ontbijt.

De havermout is smeuïg, een beetje gezoet, versgemaakt en dus lekker warm in de koude ochtend. Belegd met rozijnenen, vijgen, abrikozen,, amandelen en dadels, getopt met een beetje honing, en gegeten door een hongerige interior maakt de perfecte combinatie voor een geslaagd ontbijt. Exclusief wordt dit geserveerd op de Wylde Swan tijdens de Masterskipreizen.

Maar mocht u het toch zelf willen proberen, dan raad ik u aan om de trainee die je kent heel lief om het recept te vragen. En zo haalt u dit overheerlijke ontbijt bij u in huis!

‘Ja ja, daar op stuurboord!! Je had toch gelijk Alfred.’

We hadden het er net over dat we nog graag een walvis zouden willen zien. We boffen, want we werden dus zojuist in onze pauze getrakteerd door een Minke-walvis die zich op 50 meter van het schip liet zien. Joep D kon zijn geluk niet op: ‘Dit is nog eens wat anders dan een frikandelbroodje halen in de pauze.’

Ons bezoek aan de Azoren zit er op. Gisterenavond zijn we met alle trainees en crew bij het restaurant-café Peter Sport geweest. Al vier generaties lang verwelkomt een dezelfde familie in hun café zeilers die vanuit de America’s onderweg zijn naar Europa. De huidige eigenaar bracht ons de geschiedenis van zijn café bij in een praatje. Voor familieleden van oceaanzeilers is het mogelijk om poststukken naar dit café te sturen. Zo kunnen oceaanzeilers, zoals wij, post ontvangen op onze lange tocht. Voor onze kapitein en trainee Dione lag er een poststuk klaar. Peter Sport café biedt ook de mogelijkheid aan zeilers om post te versturen. Zo kunnen zeilers brieven naar huis sturen over de avonturen die ze hebben meegemaakt. Met een scheepsstempel als postzegel komen brieven al jaren zonder problemen aan. Op deze vertrekdag kregen de trainees de gelegenheid om mee te doen aan deze traditie.

Een andere traditie die door de oceaanzeilers wordt gedaan is een schildering achterlaten op de kade. De zeilers hopen zo een spoedige tweede helft van de oversteek. Vorige week had een commissie aan boord een ontwerp gemaakt onder leiding van interior manager Luka, tevens kunstdocent. Na een middag schilderen stond onze trip vereeuwigd op de kade in Horta. Niet veel later voeren we uit.

Ja, wat mis je dan van thuis als je drie weken op de oceaan zit?

Wij missen om lekker een warme douche te nemen, dan je pyjama aan te doen. Een kopje thee te zetten en dan tijdens het onder een dekentje liggend kijken naar je film je thee vergeten. Dat je dan weer opstaat, je thee omstoot en de hele boel weer mag opruimen.

‘Wat zie ik op deze foto?’, hoor ik u denken.

Zondag is onze lazy day. De zaterdagavond ervoor bereiden de trainees de lazy day voor. De trainees hebben op lazy day geen schoolwerk te doen en hoeven geen sailtraining te volgen, maar ze zijn wel verantwoordelijk voor alle maaltijden én een gezamelijke activteit. In de zogehete trainee council (geen crew aanwezig) wordt een plan voor de lazy day bedacht. Om o.a. dit een goede banen te leiden worden er twee voorzitters bepaald. Vorige week waren dit Emma L en Joep R (staand) en voor de komende week zijn dit Liselotte en Joep D (zitten). Op de foto ziet u de symbolische overdracht: het stokje wordt overgedragen.

Omdat wij onze kuikentjes (vriendjes en vriendin) missen, hebben we met henna de kuikentjes tijdelijk vereeuwigd op onze bovenarm.

xxx alleen maar liefde.

De afgelopen week is het – tenzij een docent aan het praten is – altijd een erg gezellige boel geweest aan boord van de Swan. Met elf jongens en drieëntwintig meiden is er altijd wel genoeg te bespreken, te kibbelen, te lachen, te fluisteren of te schreeuwen.

Echter, vandaag, om half vijf wordt het opens heel stil aan boord: de sailmail is gearriveerd. Vierendertig brieven vanuit het thuisfront zijn in bootjes gevouwen en liggen klaar om gelezen te worden door evenveel nerveuze trainees.

Na het pakken van de bootjes verspreidt iedereen zich van de stern tot de bow van het schip. Sommige trainees lezen in groepjes, sommigen zonderen zich liever af. Ongeveer alle emoties zijn te vinden op de gezichten, maar het meest zijn er brede glimlachen of tranen van gemis.

De oceaanoverstekers steunen en zoeken steun bij elkaar; er wordt dicht tegen elkaar aan gekropen, dichter dan de warmte toelaat. Anderen delen juist luidkeels in de groep de inhoud van hun bericht van thuis. De brief van buiten, hoe contra-intuitief ook, brengt de trainees dichter bij elkaar.

De telefoons zitten nu een paar dagen in de box. De eerste gesprekken over het gemis ervan komen op. Geen telefoon betekent natuurlijk geen snapchats sturen. En daarmee zijn ook de bekende snapchatreeksen niet te onderhouden. Is dat erg vragen de stuurmannen aan Kiek. Kiek vindt van niet: ‘Een vriendschap is toch niet uit te drukken in een snapreeks.’

We zijn nog maar net op pad met elkaar. Het is 08:00 uur ’s ochtends, maar de trainees van de WS6 staan al helemaal aan. In de rij voor de security wordt onderling druk vergeleken: Hoeveel toetsen heb jij mee? Welke koekjes heb jij mee genomen? Hoeveel lange broeken heb jij mee dan?

Zo ook het schoolwerk. Bijzondere praktische opdrachten komen voorbij. Dan horen Alfred (scheeparts) en ik iets interessants: ‘Ik moet een politieke partij bedenken voor maatschappijleer en het politieke programma schrijven. Misschien ga ik wel voor een one-issue partij die er voor staat dat elke leerling op Masterskip moet gaan.’ Geïnteresseerd vragen we: ‘Oh, en waarom dan?’ Het blijft even stil bij de trainees. ‘Tja, die vraag kan ik nu nog niet beantwoorden.’

Kortom, we komen over zes weken bij u terug.