Volg 26WS5

Onze eerste vrije middag was op Terre d'Haut, een klein eilandje dat deel is van Guadeloupe. We kregen een hele vrije middag in een klein dorpje aan de kust van het eiland. Het dorp was echt prachtig, erg veel winkeltjes en restaurantjes. Er waren relatief weinig toeristen, behalve dan natuurlijk de 35 rode shirtjes die het dorpje koloniseerden.

De leukste momenten zijn toch wel als je een crew member in the wild ergens tegenkomt. De meeste meiden gingen vooral souvenirtjes halen; armbandjes voor vriendinnen, magneten voor vaders en moeders en shotglaasjes als eigen aandenken. Alle meiden hebben uiteraard ook wat lekkers gehaald, een ijsje, een ijskoud drankje want die dingen zijn nou eenmaal niet aan boord.

Het eiland is een deel van Guadeloupe dus uiteraard is het een Franstalig eiland. Voor de trainees die Frans volgen was het een goede oefening want de meeste locals spraken eigenlijk vrijwel geen Engels. We hadden een namiddag vrij, tot een uur of acht. Uiteraard wilden alle meiden super graag aan boord eten maar helaas moesten we per se ergens uiteten gaan en zelf kiezen wat we aten, echt te jammer :).

De middag op het eiland was precies wat iedereen nodig had, even tot rust komen, rondlopen met een klein groepje meiden in plaats van de 30 meiden waar je hier 24/7 mee zit. Natuurlijk is het altijd gezellig, maar soms ook toch wel lekker als je even met een kleiner groepje tot rust kan komen.

Onze internships, de meest leerzame tijd van onze hele reis.

Er waren allerlei verschillende internships waaruit de trainees konden kiezen. Zo zijn er deckhands, officers en engineers maar ook interior managers, teachers en cooks.

Als deckhand leer je over het zeilen in het algemeen. Alle namen van alles, waar alles zit, wanneer er wat moet gebeuren en hoe je dat inzicht krijgt.

Als captain en officer leer je het schip besturen, communiceren met andere schepen en het overzicht bewaren.

De teachers en interior managers zijn meer bezig met het verzorgende aspect van het schip. Interior managers zorgen dat alles goed geregeld is, het eten allemaal op tijd is, alles zodat de deckcrew zich daar geen zorgen over hoeft te maken.

Wat de cook doet spreekt uiteraard voor zich, maar ook de cooks leren veel meer dan alleen het koken. Ze leren organiseren, ze leren dingen timen zodat alles op tijd klaar is. Als dit soort dingen niet goed geleerd worden, loopt alles in de soep.

De deckcrew werkt in shifts, 4 uur on watch, 8 uur vrij, als de maaltijden niet goed getimed zijn, kunnen de crewleden een maaltijd missen. Daarom is iedereen heel erg druk met het oefenen voor hun pitches, als wij het niet doen bij de ships takeover, wie dan wel?

Op een onbewoond eiland... Jaa, op een onbewoond eiland, daar zou iedereen wel willen zijn toch?

We zijn 12 april op een klein eilandje, Tobago Cays heet het, geweest. Het eiland is helemaal onbewoond, er zijn wel een aantal strandtentjes waarvan de eigenaar vaak op het buureiland woont.

We gingen toen we aankwamen snorkelen, waar je zo veel zeeleven zag. We zagen een prachtige zeeschildpad die hoogstwaarschijnlijk weg probeerde te komen van alle camera's in z'n gezicht. We zagen roggen, termietkreeftjes die erg geïnteresseerd waren in alle rode shirtjes, flessen zonnebrand en kleurrijke handdoeken die overal lagen in het witte zand. Er waren zelfs een paar kleine haaien gespot in het water, dat was wel eventjes schrikken.

Later op de avond hadden we een barbecue op het strand. Jeroen II had een gitaar meegenomen en was het limonade lied aan het zingen, toch wel een toptune. De barbecuegeur die over het hele strand hing maakte zelfs de dieren in het water hongerig denk ik. De hele avond was luid en chaotisch, maar op de beste manier mogelijk, de zon die langzaam onder ging, de barbecue die beheerd werd door Stijn (die gecheckt werd door Kyle) en allemaal bruine en een paar verbrande hoofden van alle trainees.

Toen met een gevulde buik en een aantal kilo zand in de kleding gingen we opruimen, wat niet top is in het donker. Iedereen stootte zich aan allerlei stenen in het zand, geen aanrader. Na het opruimen is iedereen opgehaald door de dinghy's en was het een hele geslaagde dag voor iedereen.

Op het prachtige Tobago Cays wordt er druk gezwommen, gechilled, gesnorkeld en gezond door de trainees wanneer ik op mijn horloge zie dat het 16:00 is. Tijd voor het 4'o clockie denk ik en ik loop naar Stijn die de rol koekjes heeft meegenomen naar het strand.

"Stijn, het is 4 uur" hint ik, precies dan komen er trainees vragen waar het 4'o clockie blijft. Al onze buiken zijn zo gewend aan de vaste etenstijden aan boord dat je voelt wanneer het weer zover is.

"Wanneer komt de barbecue eigenlijk?" wordt weer door een andere trainee gevraagd. "Nou, om een uur of 4 komt die deze kant op, dan kunnen we hem vast aansteken." Zegt Stijn waarna hij een blik werpt richting zee.

Precies op dat moment vaart de dinghy halverwege het schip en het strand. "Oh kijk, daar is ie al" zegt Stijn lachend. Wat een timing.

Ahoyyyyy amigas,

Hier Valerie, Billie, Guusje, Puck, Aimée, Maud en Famke

Vandaag hebben we onze allereerste laaaaazy day!! Heerlijk hoor. Lazy day is een vrije dag waar je niet aan het schoolwerk hoeft en ook geen sailtraining hebt, maar het is wel de bedoeling dat de trainees voor het eten zorgen. Dit betekent dus eten maken voor 50 man.

We hebben elk eetmoment van de dag verdeeld over de hele groep. Wij hebben met ons groepje voor het 10'o clockie een heerlijke smoothie gemaakt. Het viel goed in de smaak bij iedereen!!

Voor de lunch staat tomatensoep met caesar salad en nacho's op het menu. Ook de chocolate chip cookies zijn in de maak. En voor het diner hebben we tortilla's met frietjes en appelmoes. Zin in!!!

Voor de rest is iedereen lekker aan het chillen en tannen natuurlijk. Vanavond zijn we van plan om een film te kijken op het zeil met de hele groep.

Stay tuned voor een epische vlog!!

Liefs ons.

De eerste sailtraining van de reis. We kregen verschillende ‘lessen’. Op het voordek van Lara kregen we een lesje vocabulaire, wat je moet doen als er “VAST” in je oor wordt geschreeuwd of als je strak touw los maakt zonder je hand erop te doen en een heel zeil stort in.

Op het middendek kregen we een lesje in zeilboottermen van Eagle Arend. Alle verschillende zeilen, masten, de hele boot. Het was echt bijna interessant, maar ook wel handig om te weten welk zeil de outerjib is. Beetje awkward als iemand naar je schreeuwt dat dat zeil naar beneden moet en je rent naar de achterkant van het schip.

En op het achterdak kregen we EHBO-cursus van de scheepsarts Lucas, wat te doen als iemand hulp nodig heeft. ABCDE: Air, zijn luchtwegen vrij, Breathing, kan hij ademen, Circulation, hoe is de bloedsomloop. Disable, lichaam nog intact en Environment, waar komt de persoon vandaan, brand, uit het water etc.
Dus als er iemand op de grond licht, bel je een tiener die op Masterskip is geweest, want die weet het hoor.

Ondanks de kotsende mensen en lange instructies, was het een leerzame en ook wel gezellige dag, zelfs de railing strijders bleven hun best doen, dat is nou echt goed zeemanschap, zoals Jeroen 2e het zou zeggen.

Op de eerste volle dag dat we aan boord waren, kregen we gelijk een heftige taak, boodschappen uitladen. We zijn het er als trainees mee eens dat we nog nooit in ons leven zo ongelofelijk veel eten hebben gezien op een plek. Dat was de grootste muscle down van het schip, zou je toch niet verwachten met al die touwen en zeilen om je heen.

Een paar meiden gingen met dinghy’s naar de kant samen met crew om alles op te halen en brachten die naar de boot, iedereen aan boord stik jaloers op hun natuurlijk, want het was zo ontzettend warm, maar ook zij hadden het zwaar want de hele tijd in de zon met een windje erop is echt superzwaar. Elke keer als de bootjes wegwaren, iedereen blij en dan kwam Jeroen weer hoor: “er komen NOG MEER bootjes met eten.” Of “Ga maar weer staan in het treintje, de bootjes komen alweer,” Dat was totaal geen moodkill gelukkig.

Dus het eten werd vervoerd met 1st class behandeling want Jeroen 1e stond erbij. Alle boodschappen moesten natuurlijk nog uitgepakt worden, letterlijk elk plekje op de boot werd volgepropt met eten. Er was in ieder geval wel muziek want we hadden een box, dus tussen het zwoegen en ploeteren door, toch nog wel gezellig. Gek hoe muziek zelfs zulke taken toch wel leuk kan maken. En hoe durven we te klagen met onze omgeving, de blauwe zee, blauwe lucht en de nu nog witte huidjes van alle trainees.